Er de brui aan geven

Ik ben de laatste tijd, met vlagen, steeds actiever in het verwijderen van accounts bij verschillende websites.

Hyves is de deur uit, zo ook Last.fm, Twitter, en wat andere ‘social networking’ dingen. Linked In wordt vandaag of morgen verwijderd, maar dat loopt via support van die site.

Dit omdat ik merk dat ik hoe langer hoe meer tijd aan onzin op internet zat te besteden. Op Hyves kijken hoe mensen er aan toe zijn die ik 15 jaar geleden voor het laatst gezien heb.

Niet dat het me enorm interesseert, maar ik was er wel tijd aan aan het besteden. Ditzelfde geldt voor een hoop van die andere sites. Wie schiet er wat mee op om te zien dat ik in 2009 naar 750 liedjes van Nick Cave geluisterd heb? Ik niet, en het interesseert me ook niet (meer).

Ik zit er nu ook sterk aan te denken om dit Blog op te heffen. Persoonlijke informatie zet ik er steeds minder op, omdat niemand daar wat mee te maken heeft, behalve mensen die ik in het ‘echte’ leven ook zie. Die kan ik dingen ook vertellen. Ook daar zit iets in wat me stoort. Ik kom vaak bij familie of vrienden, en bij de helft van de dingen die je wil vertellen krijg ik de reactie “Ja, dat heb ik gelezen”… Einde gesprek. Iedereen weet alles al. Heel vervelend.

Wat ook een vrij belangrijk deel van de overweging is, is dat het me stoort dat ik vaak bezig ben met ‘het checken van <vul hier een website in>’. Terwijl, als ik er goed over nadenk, ik daar helemaal niet mee bezig wil zijn. Ik wil niet dat het me boeit wat er op die website staat over vage kennissen en mensen die ik amper ken.

Oftewel, binnenkort verdwijnt dit blog hoogstwaarschijnlijk. Dan is Facebook zo ongeveer de enige website die ik nog wel aanhou, omdat ik daar veel informatie vandaan haal die ik wel interessant vindt, voornamelijk met betrekking tot muziek en whisky.

De kans is dus groot dat dit de laatste post hier zal zijn.

Het was me een genoegen, tabee!

Nick Cave & Warren Ellis – The Road

De laatste soundtrack van Nick Cave en Warren Ellis is voor de film The Road, gebaseerd op het boek van Cormac McCarthy (ook van ‘No Country for Old Men’).

Deze soundtrack werd min of meer aangekondigd door de verzamelaar van de muzikanten genaamd White Lunar, welke eind vorig jaar uitgebracht is. In traditie van The Proposition en The Assassination of Jesse James past de muziek van het duo het beste bij films over desolate plaatsen en dat wordt in deze soundtrack ook weer duidelijk.

Ik moet bekennen dat ik de muziek op zich niet zo vermakelijk vind als ik de vorige soundtracks vond, gezien het een wat eentoniger geheel vormt dan ik gewend ben. Echter, wat wel erg knap is, is dat ze de geest van het verhaal enorm goed hebben weten te vangen. Als ik aan het verhaal denk en dan de muziek beluister vind ik het een schot in de roos.

Het is een instrumentaal geheel, zonder vocalen, waarbij piano en viool de hoofdmoot voeren, met af en toe een elektrisch uitstapje naar een gitaar. Dit komt dan overeen met de scenes met meer actie dan de rest. Het is een ingetogen album, met veel dramatiek en ook rust. Erg goed voor op de achtergrond, maar om het actief te luisteren is wat lastiger door het enigszins monotone thema.

The English Surgeon (2007)

Gisteren hebben Anneke en ik de documentaire ‘The English Surgeon’ gekeken, over een Engelse Neuroloog die in de Oekraïne een lokale arts meehelpt om daar operaties uit te voeren voor mensen die in de zwaar verouderde ziekenhuizen eigenlijk niet verder kunnen worden geholpen.

Ik heb de DVD aanvankelijk aangeschaft omdat de muziek van Nick Cave was, en de beoordeling op IMDB erg positief was.

De documentaire is erg interessant, en vermakelijk om te kijken. Sommige momenten zijn best wel aangrijpend als je af en toe ziet dat een Engelsman daar, via een tolk, tegen jonge mensen moet zeggen dat er niks meer aan te doen is en ze nog maar een paar jaar hebben. Gelukkig is het niet alleen maar ellende maar zitten er ook mooie en grappige momenten in.

Vooral Henry Marsh, de chirurg is een sympathieke man die gratis, vanuit de goedheid van zijn hart in het voormalig Oostblok tumoren probeert te verwijderen bij patiënten (Anneke wist me te vertellen dat er al een film was over die patiënten, genaamd ‘The English Patient’ :D )

De documentaire belooft erg aangrijpend te zijn, maar dat miste ik een beetje. Het deel van het verhaal waarin verteld wordt dat hij vaak tegengewerkt wordt door mensen en groeperingen die het doodeng vinden vond ik wat onderbelicht en daardoor is het meer ‘een week uit het leven van’ dan een documentaire die de problemen omtrent moderne chirurgie in het Oostblok aan de kaak stelt. Misschien had ik er verkeerde verwachtingen voor, maar buiten het feit dat het een interessante film is, vond ik het minder verhelderend of openbarend dan ik verwacht had.

Blaudzun – Seadrift Soundmachine

Na deze enorm bebrilde man gezien te hebben bij De Wereld Draait Door was ik, in tegenstelling tot het gros van de optredens daar, er wel gecharmeerd van.

Hij probeert een beetje teveel aan het populaire imago van nerdy indie singer-songwriters te voldoen door echt met een soort van diepzeeduikbril te gaan lopen, maar goed.

Het is een Nederlander die mooie liedjes zingt in het Engels. Dat gebeurt niet vaak genoeg al zeg ik het zelf. Vaak vind ik het accent onoverkomelijk en zo HAVO-3. Er zijn de laatste tijd maar weinig Nederlandse artiesten die ik echt goed vindt, al beloofd het wel te beteren met DeWolff, Moss en nog wat anderen.

Blaudzun is naar een redelijk onbekende wielrenner genoemd. Niet dat er verder enige connectie is, maar het is handig tijdens interviews lijkt me.

De liedjes zijn somber qua intonatie, maar de teksten zijn niet bijzonder zwaarmoedig. De nummers zijn erg goed georkestreerd, wat erin resulteert dat het allemaal heel groots en zwaar klinkt. Niet ten nadele gelukkig. Het is een erg aangename cd waar ik steeds weer naar teruggrijp, zo halverwege de middag. De stem van Johannes Sigmond ligt goed in het gehoor en komt sterk over.

Al met al een erg aangename cd met uitschieters in Sunshine Parade en Quiet German Girls. Erg mooi!

Black Box Revelation – Live in Paradiso 01-03-10

Gisteren ben ik samen met Anneke naar Black Box Revelation geweest in Paradiso. Paradiso is een van de weinige concertzalen die zo sympathiek zijn om de tijden bekend te maken waarop de hoofd-act begint, zodat je het voorprogramma kan overslaan. Heerlijk.

Na een kwartiertje wachten (we waren wel op tijd natuurlijk) begonnen ze vrij kalmpjes, voor zover dat kan met Garage Rock, met een paar liedjes van het nieuwe album. Na een nummer of 3 begon het pas enorm te knallen. Een aantal wat makkelijker in het gehoor liggende nummers van het nieuwe album, de zogenaamde meezingers. Ook deden ze de populairdere nummers van het vorige album.

Wat erg leuk om te zien was, was dat vooral de drummer het enorm naar zijn zin had. De zanger ook, maar minder uitbundig dan de drummer.

Vooral de singles die ze speelden konden op een enthousiaste reactie van het publiek rekenen. Al met al, waarschijnlijk ook omdat er na BBR nog een ander optreden was in de kleine zaal duurde het niet al te lang, maar was het wel een ‘action packed’ uur, continue op 105 tot 110 decibel.

Erg leuk, hopelijk komen ze op het nu al uitverkochte Lowlands.

Eindelijk is het zover

Na 1 x een verkeerd vliegveld en 1 keer bijna naar Schotland geweest te zijn (die laatste keer kwam de verhuizing er tussen) gaat het nu toch echt gebeuren.

Deze lente gaan Anneke en ik, met de auto, naar Schotland om daar de cultuur, natuur en uiteraard whisky te ontdekken.

De route mag ik uitstippelen, als ik maar een beetje rekening houdt met Anneke en het feit dat die niet per se de hele dag op z’n kop in een distilleerketel hoeft te hangen.

Voor een eerste trip naar Schotland pakken we het wel gelijk goed aan met in ieder geval een stuk of 7 distilleerderijen, en dan voornamelijk op Islay, net buiten de kust van het Schotse vasteland.

Grotere kaart weergeven

We varen lekker over vanaf IJmuiden, niet ver van huis en dan kom je uitgerust in Newcastle aan. Wat toch al snel 2x 500 kilometer scheelt, als het niet meer is.

Vanaf Newcastle meteen door naar Glasgow, daar een dag rondkijken. Dan naar Arran om te wandelen. Campbeltown om Springbank, Longrow en Hazelburn te bezoeken (dat is 1 club, dus niet 3 stokerijen). Van daaruit met de pond naar Islay om daar een aantal dagen de tijd te nemen om alles te bekijken en te proeven.

Nadat we terugvaren naar Kennacraig gaan we langzamerhand naar Edinburgh om daar nog anderhalve dag te hebben en dan weer naar huis.

We nemen de tent mee, om op Islay te proberen te kamperen. We gaan er vanuit dat dat in ieder geval een aantal dagen gaat lukken, ondanks het beruchte Schotse weer. De dagen dat het hard regent willen we een B&B proberen te vinden.

Onwijs veel zin in! Vooral omdat we het ‘lange weekend Schotland’ naar een volwaardige vakantie hebben weten te rekken. Effe ontspannen…

Angus & Julia Stone – And the Boys

Een EP die eind vorig jaar uitgebracht is om het wachten op het nieuwe album wat te veraangenamen. Slechts drie liedjes, waarvan er 2 gezongen worden door Julia, en één door Angus.

Nu moet ik toegeven dat ik een hekel heb aan de stem van Angus, dus 1 van de 3 liedjes sla ik eigenlijk bij voorbaat al over. Hij heeft vaak een verschrikkelijk huilerige zeur stem, en het is voor mij in ieder geval te irritant om naar te luisteren. Vorig jaar kwam zijn solo album uit, en hoewel de muziek best aardig in elkaar zit kan ik er gewoon niet naar luisteren. Soms zingt ie wat minder droevig en dan is het goed te doen, maar daar is het de muziek meestal niet naar.

Julia daarentegen heeft een stem die iets lager, maar qua intonatie vergelijkbaar is met die van Joanna Newsom, en dat vind ik dan wel weer aangenaam. Zij neemt gelukkig het merendeel van de zang voor haar rekening.

Het nummer ‘And the Boys’ en de afsluiter ‘Take you away’ vind ik erg geslaagde nummers en komen een stuk sterker over dan het vorige werk van het broer en zus duo. Betere productie en wat beter gebruik van instrumenten.

De liedjes van de EP staan online op de website van Angus & Julia Stone.

Het is en blijft moderne folk, maar daar hou ik van, dus dat kan ik niet als negatief punt aandragen. Op 5 mei staan ze in Paradiso, dat wordt de derde keer dat ik ze ga zien, en ik kijk er erg naar uit om ze het nieuwe materiaal live te horen spelen.

Joanna Newsom – Have one on me

Binnenkort komt in Europa (een week na de release in de USA) het nieuwe album van Joanna Newsom uit. Op de website van NPR is het album momenteel in zijn geheel te beluisteren.

Uiteraard heb ik dit een paar keer gedaan en ik moet zeggen dat ik verwachtte dat ik 3 cd's wat te lang zou vinden van haar stem en de harp, maar het valt alles mee. Sterker nog, ik vind het album nog beter dan het vorige (Ys – 2006).

Het is niet zo dat ik snel alle drie de cd's achter elkaar zal draaien, maar het is wel gevarieerd genoeg om interessant te blijven. Er wordt iets meer gebruik gemaakt van andere instrumenten dan ik verwacht had, maar dat zorgt voor net iets meer afwisseling dan op Ys (5 nummers van gemiddeld 10 minuten met nagenoeg alleen zang en harp).

Ook nu is de gemiddelde lengte van een liedje behoorlijk langer dan je gewend bent van de radio. Niet dat dat erg is, want vaak zijn de bijna hypnotiserende 9 minuten van bijvoorbeeld Kingfisher voorbij voor je er erg in hebt.

De grote Klus-proeverij

Afgelopen zaterdag was het, na lang plannen, eindelijk zover. Iedereen die heeft meegeholpen met klussen en waarvan ik weet dat ze een whisky op z’n tijd lekker vinden was er. Een aantal flessen op een rijtje.

Ik had bedacht dat het leuk zou zijn om de proeverij blind te doen, dus zonder dat iemand wist wat er in het glas zat, om zo wat reacties uit te lokken.

Bij het eerste rondje had ik alleen verklapt dat het geen van allen Schotse whisky’s waren. Dat deed bij iedereen blijkbaar een vermoeden opleven dat het Bourbons moesten zijn, wat alleen bij de laatste het geval was. Dat was dan weer degene waar ik die vraag het minst heb gekregen.

Suntory Hibiki 12
Een Japanse blend. Het feit dat deze erg zacht is verraad hem een beetje, maar dat is niet zo erg. Er werd vooral veel fruitigheid en een vrij zwakke geur uitgesproken. Men was niet onverdeeld positief, gezien de meesten hem toch echt wat te zacht vonden.

Redbreast 12
Ierse Pot Still whisky. Bij deze dacht men dat het een bourbon was, maar waarom is me niet helemaal duidelijk. Wel vond iedereen dat er weinig uitschieters is smaak in zaten, maar dat er wel veel verschillende dingen te proeven zijn.

Knob Creek 9
De enige echte Bourbon. Hier werd positiever op gereageerd dan ik verwacht had, ook door degenen die normaal niks van Amerikaans spul moeten weten. Erg diepe smaak, met veel zoetheid, en duidelijke hout invloeden

Hierna werd het eten gebracht. Spare-ribs van De Krokodil. Zoals te verwachten was het eten erg lekker. Ook een welkome pauze om niet als een stoomtrein door de whisky te denderen. Uurtje rust dus. Misschien achteraf wat verpeste smaakpapillen, maar dat viel op zich mee.

Rosebank 25, 1981-2007, 61,4%
TT had meteen door dat het een Rosebank was. En gezien hij ongeveer weet wat ik heb staan was de link naar de 25 jaar oude ook snel gelegd. De meesten waren hier erg positief over. Veel diepgang. Beetje grassig, niet te veel hout, klein beetje een rooksmaak, maar dat kan door het vat komen.

Glenmorangie Astar, 2008, 57,1%
Ook deze werd positief ontvangen. Er werd echter weinig gesproken over de vanille smaak die ik er duidelijk uithaal. Alleen JPH wist te bedenken dat het wel eens een Glenmorangie kon zijn. Credits voor hem dus!

Bowmore 9, Whisky Live Leiden, 2000-2009, 56,5%
Dit was een waar ik naar uitkeek, vooral omdat TT normaalgesproken niks van Bowmore moet hebben. Omdat deze blind geproefd werd kon dat wel eens heel anders uitpakken, niet in de laatste plaats omdat deze gewoon heel lekker is. Na de andere whisky’s kwam de turf en rook wat duidelijker naar voren. Ook de frisse ziltigheid op de achtergrond werd snel opgepikt. Onverdeeld enthousiast!

2e pauze. Dit keer om wat versnaperingen klaar te zetten voor het laatste rondje. Chocolade, nootjes, gedroogd fruit enzovoorts. Ondanks de redelijk standaard attributen qua snaai werd er nog niks gevraagd over mogelijke sherry bottelingen.

Speyside’s Finest, OMC, 1966-2009, 48,2%
Gezien de overduidelijke kleur in het glas was iedereen heel snel richting de sherry gestuurd. Kloppend in dit geval. Veel hout invloeden, maar op een manier dat de whisky wat kruidig wordt, en niet zozeer wrang. Erg enthousiaste reacties. Inmiddels gingen de gesprekken over 1000 dingen en was niet iedereen meer bezig met het zoeken van smaakjes. Een teken dat het erg gezellig was!

Brora 30, 1974-2004, 56,6%
Hier begon het echte turf-werk. Iedereen heeft als een malle allerlei Islay distilleries zitten roepen om het ‘goed te hebben’. Toen ik verklapte dat deze daar niet vandaan kwam werd het stil. Zo geturfd, en niet van Islay… Hmm…
Wat wel duidelijk werd, was dat iedereen hier toch wel voor te porren was.

Pe1, Elements of Islay, 2009, 58,7%
Hier wist TT weer snel te melden dat het wel die Port Ellen moest zijn, vooral ook vanwege het aparte flesje. In alle gevallen een overtreffende trap van de Brora. Meer sherry invloeden, meer alcohol (in de smaak, procentueel valt het mee). Toch vond, volgens mij, iedereen de Brora wel lekkerder.

Hierna was mijn planning wel afgelopen. Er is nog een rondje Bowmore rond gegaan. Daarna heb ik uit mijn kamertje nog een Karuizawa Noh 12 gepakt, omdat deze zo apart is dat je die na al dat geweld nog wel proeft. Ook de Ardbeg Supernova kwam nog even langs, om de excessen van turf te laten proeven.

Hierna werd het wat stiller en begon iedereen de effecten van alcohol toch wat te merken. Na al dat geweld hebben we met een paar man nog een lekkere Sazerac gepakt, en volgens mij is de Supernova nog een keer rond gegaan.

Nog even het schaatsen kijken en daarna naar bed. Een enorm geslaagde avond! Volgende verhuizing weer :)

Krimpscheuren

Toen we ons huis kochten wisten we niet precies wat we onder de grond zouden aantreffen, omdat de kruipruimte geblokkeerd was door allerlei puin van een verbouwing van 11 of 12 jaar geleden.

Uiteindelijk, toen we de hele vloer eruit gehaald hebben bleek dat we in ons huis een soort van moeras hadden, omdat de grapjassen die hier het fundamentherstel hebben uitgevoerd het nodig vonden om alle ventilatie van het fundament dicht te purren, om balken vast te leggen die er toch al niks te zoeken hadden. Toch jammer, gezien het officieel wel professionals waren enzo.

Uiteraard hebben we dat ook aangepakt en zijn er nieuwe ventilatieschachten en –roosters geplaatst. Daarna gaat je fundament drogen. Dat lukt nu vrij aardig, gezien het al tijden niet geregend heeft (sneeuw boeit niet zo, dat blijft buiten).

Wat je dan normaalgesproken ziet bij nieuwbouw huizen, is dat stucwerk nog wel eens wil scheuren en een deur wil gaan aanlopen. Wij hebben een 60 jaar oud huis, en hier gebeurt dat nu ook. Echt te irritant. Blijkbaar droogt het goed, want we zien veel extra scheurtjes elke week, vooral rond de voordeur waar het veruit het natst was onder de vloer.

Wat houdt het in: we moeten, als het 100% droog is, waarschijnlijk laat in de lente, alles nog goed nalopen met een kwast en een roller. Naden langs gipsplaten moeten opnieuw gekit of geschilderd worden. De deur van de vestibule moet geschaafd worden, want die begint enorm aan te lopen (gisteren nog niet, vandaag wel).

Gelukkig hadden we het houtwerk nog niet geschilderd, anders zou dat ook opnieuw moeten… Mega irritant.