De grote Klus-proeverij

Afgelopen zaterdag was het, na lang plannen, eindelijk zover. Iedereen die heeft meegeholpen met klussen en waarvan ik weet dat ze een whisky op z’n tijd lekker vinden was er. Een aantal flessen op een rijtje.

Ik had bedacht dat het leuk zou zijn om de proeverij blind te doen, dus zonder dat iemand wist wat er in het glas zat, om zo wat reacties uit te lokken.

Bij het eerste rondje had ik alleen verklapt dat het geen van allen Schotse whisky’s waren. Dat deed bij iedereen blijkbaar een vermoeden opleven dat het Bourbons moesten zijn, wat alleen bij de laatste het geval was. Dat was dan weer degene waar ik die vraag het minst heb gekregen.

Suntory Hibiki 12
Een Japanse blend. Het feit dat deze erg zacht is verraad hem een beetje, maar dat is niet zo erg. Er werd vooral veel fruitigheid en een vrij zwakke geur uitgesproken. Men was niet onverdeeld positief, gezien de meesten hem toch echt wat te zacht vonden.

Redbreast 12
Ierse Pot Still whisky. Bij deze dacht men dat het een bourbon was, maar waarom is me niet helemaal duidelijk. Wel vond iedereen dat er weinig uitschieters is smaak in zaten, maar dat er wel veel verschillende dingen te proeven zijn.

Knob Creek 9
De enige echte Bourbon. Hier werd positiever op gereageerd dan ik verwacht had, ook door degenen die normaal niks van Amerikaans spul moeten weten. Erg diepe smaak, met veel zoetheid, en duidelijke hout invloeden

Hierna werd het eten gebracht. Spare-ribs van De Krokodil. Zoals te verwachten was het eten erg lekker. Ook een welkome pauze om niet als een stoomtrein door de whisky te denderen. Uurtje rust dus. Misschien achteraf wat verpeste smaakpapillen, maar dat viel op zich mee.

Rosebank 25, 1981-2007, 61,4%
TT had meteen door dat het een Rosebank was. En gezien hij ongeveer weet wat ik heb staan was de link naar de 25 jaar oude ook snel gelegd. De meesten waren hier erg positief over. Veel diepgang. Beetje grassig, niet te veel hout, klein beetje een rooksmaak, maar dat kan door het vat komen.

Glenmorangie Astar, 2008, 57,1%
Ook deze werd positief ontvangen. Er werd echter weinig gesproken over de vanille smaak die ik er duidelijk uithaal. Alleen JPH wist te bedenken dat het wel eens een Glenmorangie kon zijn. Credits voor hem dus!

Bowmore 9, Whisky Live Leiden, 2000-2009, 56,5%
Dit was een waar ik naar uitkeek, vooral omdat TT normaalgesproken niks van Bowmore moet hebben. Omdat deze blind geproefd werd kon dat wel eens heel anders uitpakken, niet in de laatste plaats omdat deze gewoon heel lekker is. Na de andere whisky’s kwam de turf en rook wat duidelijker naar voren. Ook de frisse ziltigheid op de achtergrond werd snel opgepikt. Onverdeeld enthousiast!

2e pauze. Dit keer om wat versnaperingen klaar te zetten voor het laatste rondje. Chocolade, nootjes, gedroogd fruit enzovoorts. Ondanks de redelijk standaard attributen qua snaai werd er nog niks gevraagd over mogelijke sherry bottelingen.

Speyside’s Finest, OMC, 1966-2009, 48,2%
Gezien de overduidelijke kleur in het glas was iedereen heel snel richting de sherry gestuurd. Kloppend in dit geval. Veel hout invloeden, maar op een manier dat de whisky wat kruidig wordt, en niet zozeer wrang. Erg enthousiaste reacties. Inmiddels gingen de gesprekken over 1000 dingen en was niet iedereen meer bezig met het zoeken van smaakjes. Een teken dat het erg gezellig was!

Brora 30, 1974-2004, 56,6%
Hier begon het echte turf-werk. Iedereen heeft als een malle allerlei Islay distilleries zitten roepen om het ‘goed te hebben’. Toen ik verklapte dat deze daar niet vandaan kwam werd het stil. Zo geturfd, en niet van Islay… Hmm…
Wat wel duidelijk werd, was dat iedereen hier toch wel voor te porren was.

Pe1, Elements of Islay, 2009, 58,7%
Hier wist TT weer snel te melden dat het wel die Port Ellen moest zijn, vooral ook vanwege het aparte flesje. In alle gevallen een overtreffende trap van de Brora. Meer sherry invloeden, meer alcohol (in de smaak, procentueel valt het mee). Toch vond, volgens mij, iedereen de Brora wel lekkerder.

Hierna was mijn planning wel afgelopen. Er is nog een rondje Bowmore rond gegaan. Daarna heb ik uit mijn kamertje nog een Karuizawa Noh 12 gepakt, omdat deze zo apart is dat je die na al dat geweld nog wel proeft. Ook de Ardbeg Supernova kwam nog even langs, om de excessen van turf te laten proeven.

Hierna werd het wat stiller en begon iedereen de effecten van alcohol toch wat te merken. Na al dat geweld hebben we met een paar man nog een lekkere Sazerac gepakt, en volgens mij is de Supernova nog een keer rond gegaan.

Nog even het schaatsen kijken en daarna naar bed. Een enorm geslaagde avond! Volgende verhuizing weer :)