Blaudzun – Seadrift Soundmachine

Na deze enorm bebrilde man gezien te hebben bij De Wereld Draait Door was ik, in tegenstelling tot het gros van de optredens daar, er wel gecharmeerd van.

Hij probeert een beetje teveel aan het populaire imago van nerdy indie singer-songwriters te voldoen door echt met een soort van diepzeeduikbril te gaan lopen, maar goed.

Het is een Nederlander die mooie liedjes zingt in het Engels. Dat gebeurt niet vaak genoeg al zeg ik het zelf. Vaak vind ik het accent onoverkomelijk en zo HAVO-3. Er zijn de laatste tijd maar weinig Nederlandse artiesten die ik echt goed vindt, al beloofd het wel te beteren met DeWolff, Moss en nog wat anderen.

Blaudzun is naar een redelijk onbekende wielrenner genoemd. Niet dat er verder enige connectie is, maar het is handig tijdens interviews lijkt me.

De liedjes zijn somber qua intonatie, maar de teksten zijn niet bijzonder zwaarmoedig. De nummers zijn erg goed georkestreerd, wat erin resulteert dat het allemaal heel groots en zwaar klinkt. Niet ten nadele gelukkig. Het is een erg aangename cd waar ik steeds weer naar teruggrijp, zo halverwege de middag. De stem van Johannes Sigmond ligt goed in het gehoor en komt sterk over.

Al met al een erg aangename cd met uitschieters in Sunshine Parade en Quiet German Girls. Erg mooi!