Thoughts 'n Things

Er de brui aan geven

2010-03-15T11:06:00.001+01:00

Ik ben de laatste tijd, met vlagen, steeds actiever in het verwijderen van accounts bij verschillende websites.

Hyves is de deur uit, zo ook Last.fm, Twitter, en wat andere ‘social networking’ dingen. Linked In wordt vandaag of morgen verwijderd, maar dat loopt via support van die site.

Dit omdat ik merk dat ik hoe langer hoe meer tijd aan onzin op internet zat te besteden. Op Hyves kijken hoe mensen er aan toe zijn die ik 15 jaar geleden voor het laatst gezien heb.

Niet dat het me enorm interesseert, maar ik was er wel tijd aan aan het besteden. Ditzelfde geldt voor een hoop van die andere sites. Wie schiet er wat mee op om te zien dat ik in 2009 naar 750 liedjes van Nick Cave geluisterd heb? Ik niet, en het interesseert me ook niet (meer).

Ik zit er nu ook sterk aan te denken om dit Blog op te heffen. Persoonlijke informatie zet ik er steeds minder op, omdat niemand daar wat mee te maken heeft, behalve mensen die ik in het ‘echte’ leven ook zie. Die kan ik dingen ook vertellen. Ook daar zit iets in wat me stoort. Ik kom vaak bij familie of vrienden, en bij de helft van de dingen die je wil vertellen krijg ik de reactie “Ja, dat heb ik gelezen”… Einde gesprek. Iedereen weet alles al. Heel vervelend.

Wat ook een vrij belangrijk deel van de overweging is, is dat het me stoort dat ik vaak bezig ben met ‘het checken van <vul hier een website in>’. Terwijl, als ik er goed over nadenk, ik daar helemaal niet mee bezig wil zijn. Ik wil niet dat het me boeit wat er op die website staat over vage kennissen en mensen die ik amper ken.

Oftewel, binnenkort verdwijnt dit blog hoogstwaarschijnlijk. Dan is Facebook zo ongeveer de enige website die ik nog wel aanhou, omdat ik daar veel informatie vandaan haal die ik wel interessant vindt, voornamelijk met betrekking tot muziek en whisky.

De kans is dus groot dat dit de laatste post hier zal zijn.

Het was me een genoegen, tabee!

Nick Cave & Warren Ellis – The Road

2010-03-09T13:38:00.001+01:00

De laatste soundtrack van Nick Cave en Warren Ellis is voor de film The Road, gebaseerd op het boek van Cormac McCarthy (ook van ‘No Country for Old Men’).

Deze soundtrack werd min of meer aangekondigd door de verzamelaar van de muzikanten genaamd White Lunar, welke eind vorig jaar uitgebracht is. In traditie van The Proposition en The Assassination of Jesse James past de muziek van het duo het beste bij films over desolate plaatsen en dat wordt in deze soundtrack ook weer duidelijk.

Ik moet bekennen dat ik de muziek op zich niet zo vermakelijk vind als ik de vorige soundtracks vond, gezien het een wat eentoniger geheel vormt dan ik gewend ben. Echter, wat wel erg knap is, is dat ze de geest van het verhaal enorm goed hebben weten te vangen. Als ik aan het verhaal denk en dan de muziek beluister vind ik het een schot in de roos.

Het is een instrumentaal geheel, zonder vocalen, waarbij piano en viool de hoofdmoot voeren, met af en toe een elektrisch uitstapje naar een gitaar. Dit komt dan overeen met de scenes met meer actie dan de rest. Het is een ingetogen album, met veel dramatiek en ook rust. Erg goed voor op de achtergrond, maar om het actief te luisteren is wat lastiger door het enigszins monotone thema.

The English Surgeon (2007)

2010-03-07T11:33:00.001+01:00

Gisteren hebben Anneke en ik de documentaire ‘The English Surgeon’ gekeken, over een Engelse Neuroloog die in de Oekraïne een lokale arts meehelpt om daar operaties uit te voeren voor mensen die in de zwaar verouderde ziekenhuizen eigenlijk niet verder kunnen worden geholpen.

Ik heb de DVD aanvankelijk aangeschaft omdat de muziek van Nick Cave was, en de beoordeling op IMDB erg positief was.

De documentaire is erg interessant, en vermakelijk om te kijken. Sommige momenten zijn best wel aangrijpend als je af en toe ziet dat een Engelsman daar, via een tolk, tegen jonge mensen moet zeggen dat er niks meer aan te doen is en ze nog maar een paar jaar hebben. Gelukkig is het niet alleen maar ellende maar zitten er ook mooie en grappige momenten in.

Vooral Henry Marsh, de chirurg is een sympathieke man die gratis, vanuit de goedheid van zijn hart in het voormalig Oostblok tumoren probeert te verwijderen bij patiënten (Anneke wist me te vertellen dat er al een film was over die patiënten, genaamd ‘The English Patient’ :D )

De documentaire belooft erg aangrijpend te zijn, maar dat miste ik een beetje. Het deel van het verhaal waarin verteld wordt dat hij vaak tegengewerkt wordt door mensen en groeperingen die het doodeng vinden vond ik wat onderbelicht en daardoor is het meer ‘een week uit het leven van’ dan een documentaire die de problemen omtrent moderne chirurgie in het Oostblok aan de kaak stelt. Misschien had ik er verkeerde verwachtingen voor, maar buiten het feit dat het een interessante film is, vond ik het minder verhelderend of openbarend dan ik verwacht had.

Blaudzun – Seadrift Soundmachine

2010-03-04T16:45:00.001+01:00

Na deze enorm bebrilde man gezien te hebben bij De Wereld Draait Door was ik, in tegenstelling tot het gros van de optredens daar, er wel gecharmeerd van.

Hij probeert een beetje teveel aan het populaire imago van nerdy indie singer-songwriters te voldoen door echt met een soort van diepzeeduikbril te gaan lopen, maar goed.

Het is een Nederlander die mooie liedjes zingt in het Engels. Dat gebeurt niet vaak genoeg al zeg ik het zelf. Vaak vind ik het accent onoverkomelijk en zo HAVO-3. Er zijn de laatste tijd maar weinig Nederlandse artiesten die ik echt goed vindt, al beloofd het wel te beteren met DeWolff, Moss en nog wat anderen.

Blaudzun is naar een redelijk onbekende wielrenner genoemd. Niet dat er verder enige connectie is, maar het is handig tijdens interviews lijkt me.

De liedjes zijn somber qua intonatie, maar de teksten zijn niet bijzonder zwaarmoedig. De nummers zijn erg goed georkestreerd, wat erin resulteert dat het allemaal heel groots en zwaar klinkt. Niet ten nadele gelukkig. Het is een erg aangename cd waar ik steeds weer naar teruggrijp, zo halverwege de middag. De stem van Johannes Sigmond ligt goed in het gehoor en komt sterk over.

Al met al een erg aangename cd met uitschieters in Sunshine Parade en Quiet German Girls. Erg mooi!

Black Box Revelation – Live in Paradiso 01-03-10

2010-03-02T09:16:00.001+01:00

Gisteren ben ik samen met Anneke naar Black Box Revelation geweest in Paradiso. Paradiso is een van de weinige concertzalen die zo sympathiek zijn om de tijden bekend te maken waarop de hoofd-act begint, zodat je het voorprogramma kan overslaan. Heerlijk.

Na een kwartiertje wachten (we waren wel op tijd natuurlijk) begonnen ze vrij kalmpjes, voor zover dat kan met Garage Rock, met een paar liedjes van het nieuwe album. Na een nummer of 3 begon het pas enorm te knallen. Een aantal wat makkelijker in het gehoor liggende nummers van het nieuwe album, de zogenaamde meezingers. Ook deden ze de populairdere nummers van het vorige album.

Wat erg leuk om te zien was, was dat vooral de drummer het enorm naar zijn zin had. De zanger ook, maar minder uitbundig dan de drummer.

Vooral de singles die ze speelden konden op een enthousiaste reactie van het publiek rekenen. Al met al, waarschijnlijk ook omdat er na BBR nog een ander optreden was in de kleine zaal duurde het niet al te lang, maar was het wel een ‘action packed’ uur, continue op 105 tot 110 decibel.

Erg leuk, hopelijk komen ze op het nu al uitverkochte Lowlands.

Eindelijk is het zover

2010-03-01T11:09:00.001+01:00

Na 1 x een verkeerd vliegveld en 1 keer bijna naar Schotland geweest te zijn (die laatste keer kwam de verhuizing er tussen) gaat het nu toch echt gebeuren.

Deze lente gaan Anneke en ik, met de auto, naar Schotland om daar de cultuur, natuur en uiteraard whisky te ontdekken.

De route mag ik uitstippelen, als ik maar een beetje rekening houdt met Anneke en het feit dat die niet per se de hele dag op z’n kop in een distilleerketel hoeft te hangen.

Voor een eerste trip naar Schotland pakken we het wel gelijk goed aan met in ieder geval een stuk of 7 distilleerderijen, en dan voornamelijk op Islay, net buiten de kust van het Schotse vasteland.

Grotere kaart weergeven

We varen lekker over vanaf IJmuiden, niet ver van huis en dan kom je uitgerust in Newcastle aan. Wat toch al snel 2x 500 kilometer scheelt, als het niet meer is.

Vanaf Newcastle meteen door naar Glasgow, daar een dag rondkijken. Dan naar Arran om te wandelen. Campbeltown om Springbank, Longrow en Hazelburn te bezoeken (dat is 1 club, dus niet 3 stokerijen). Van daaruit met de pond naar Islay om daar een aantal dagen de tijd te nemen om alles te bekijken en te proeven.

Nadat we terugvaren naar Kennacraig gaan we langzamerhand naar Edinburgh om daar nog anderhalve dag te hebben en dan weer naar huis.

We nemen de tent mee, om op Islay te proberen te kamperen. We gaan er vanuit dat dat in ieder geval een aantal dagen gaat lukken, ondanks het beruchte Schotse weer. De dagen dat het hard regent willen we een B&B proberen te vinden.

Onwijs veel zin in! Vooral omdat we het ‘lange weekend Schotland’ naar een volwaardige vakantie hebben weten te rekken. Effe ontspannen…

Angus & Julia Stone – And the Boys

2010-02-25T14:02:00.001+01:00

Een EP die eind vorig jaar uitgebracht is om het wachten op het nieuwe album wat te veraangenamen. Slechts drie liedjes, waarvan er 2 gezongen worden door Julia, en één door Angus.

Nu moet ik toegeven dat ik een hekel heb aan de stem van Angus, dus 1 van de 3 liedjes sla ik eigenlijk bij voorbaat al over. Hij heeft vaak een verschrikkelijk huilerige zeur stem, en het is voor mij in ieder geval te irritant om naar te luisteren. Vorig jaar kwam zijn solo album uit, en hoewel de muziek best aardig in elkaar zit kan ik er gewoon niet naar luisteren. Soms zingt ie wat minder droevig en dan is het goed te doen, maar daar is het de muziek meestal niet naar.

Julia daarentegen heeft een stem die iets lager, maar qua intonatie vergelijkbaar is met die van Joanna Newsom, en dat vind ik dan wel weer aangenaam. Zij neemt gelukkig het merendeel van de zang voor haar rekening.

Het nummer ‘And the Boys’ en de afsluiter ‘Take you away’ vind ik erg geslaagde nummers en komen een stuk sterker over dan het vorige werk van het broer en zus duo. Betere productie en wat beter gebruik van instrumenten.

De liedjes van de EP staan online op de website van Angus & Julia Stone.

Het is en blijft moderne folk, maar daar hou ik van, dus dat kan ik niet als negatief punt aandragen. Op 5 mei staan ze in Paradiso, dat wordt de derde keer dat ik ze ga zien, en ik kijk er erg naar uit om ze het nieuwe materiaal live te horen spelen.

Joanna Newsom – Have one on me

2010-02-24T12:08:00.001+01:00

Binnenkort komt in Europa (een week na de release in de USA) het nieuwe album van Joanna Newsom uit. Op de website van NPR is het album momenteel in zijn geheel te beluisteren.

Uiteraard heb ik dit een paar keer gedaan en ik moet zeggen dat ik verwachtte dat ik 3 cd's wat te lang zou vinden van haar stem en de harp, maar het valt alles mee. Sterker nog, ik vind het album nog beter dan het vorige (Ys – 2006).

Het is niet zo dat ik snel alle drie de cd's achter elkaar zal draaien, maar het is wel gevarieerd genoeg om interessant te blijven. Er wordt iets meer gebruik gemaakt van andere instrumenten dan ik verwacht had, maar dat zorgt voor net iets meer afwisseling dan op Ys (5 nummers van gemiddeld 10 minuten met nagenoeg alleen zang en harp).

Ook nu is de gemiddelde lengte van een liedje behoorlijk langer dan je gewend bent van de radio. Niet dat dat erg is, want vaak zijn de bijna hypnotiserende 9 minuten van bijvoorbeeld Kingfisher voorbij voor je er erg in hebt.

De grote Klus-proeverij

2010-02-23T09:09:00.001+01:00

Afgelopen zaterdag was het, na lang plannen, eindelijk zover. Iedereen die heeft meegeholpen met klussen en waarvan ik weet dat ze een whisky op z’n tijd lekker vinden was er. Een aantal flessen op een rijtje.

Ik had bedacht dat het leuk zou zijn om de proeverij blind te doen, dus zonder dat iemand wist wat er in het glas zat, om zo wat reacties uit te lokken.

Bij het eerste rondje had ik alleen verklapt dat het geen van allen Schotse whisky’s waren. Dat deed bij iedereen blijkbaar een vermoeden opleven dat het Bourbons moesten zijn, wat alleen bij de laatste het geval was. Dat was dan weer degene waar ik die vraag het minst heb gekregen.

Suntory Hibiki 12
Een Japanse blend. Het feit dat deze erg zacht is verraad hem een beetje, maar dat is niet zo erg. Er werd vooral veel fruitigheid en een vrij zwakke geur uitgesproken. Men was niet onverdeeld positief, gezien de meesten hem toch echt wat te zacht vonden.

Redbreast 12
Ierse Pot Still whisky. Bij deze dacht men dat het een bourbon was, maar waarom is me niet helemaal duidelijk. Wel vond iedereen dat er weinig uitschieters is smaak in zaten, maar dat er wel veel verschillende dingen te proeven zijn.

Knob Creek 9
De enige echte Bourbon. Hier werd positiever op gereageerd dan ik verwacht had, ook door degenen die normaal niks van Amerikaans spul moeten weten. Erg diepe smaak, met veel zoetheid, en duidelijke hout invloeden

Hierna werd het eten gebracht. Spare-ribs van De Krokodil. Zoals te verwachten was het eten erg lekker. Ook een welkome pauze om niet als een stoomtrein door de whisky te denderen. Uurtje rust dus. Misschien achteraf wat verpeste smaakpapillen, maar dat viel op zich mee.

Rosebank 25, 1981-2007, 61,4%
TT had meteen door dat het een Rosebank was. En gezien hij ongeveer weet wat ik heb staan was de link naar de 25 jaar oude ook snel gelegd. De meesten waren hier erg positief over. Veel diepgang. Beetje grassig, niet te veel hout, klein beetje een rooksmaak, maar dat kan door het vat komen.

Glenmorangie Astar, 2008, 57,1%
Ook deze werd positief ontvangen. Er werd echter weinig gesproken over de vanille smaak die ik er duidelijk uithaal. Alleen JPH wist te bedenken dat het wel eens een Glenmorangie kon zijn. Credits voor hem dus!

Bowmore 9, Whisky Live Leiden, 2000-2009, 56,5%
Dit was een waar ik naar uitkeek, vooral omdat TT normaalgesproken niks van Bowmore moet hebben. Omdat deze blind geproefd werd kon dat wel eens heel anders uitpakken, niet in de laatste plaats omdat deze gewoon heel lekker is. Na de andere whisky’s kwam de turf en rook wat duidelijker naar voren. Ook de frisse ziltigheid op de achtergrond werd snel opgepikt. Onverdeeld enthousiast!

2e pauze. Dit keer om wat versnaperingen klaar te zetten voor het laatste rondje. Chocolade, nootjes, gedroogd fruit enzovoorts. Ondanks de redelijk standaard attributen qua snaai werd er nog niks gevraagd over mogelijke sherry bottelingen.

Speyside’s Finest, OMC, 1966-2009, 48,2%
Gezien de overduidelijke kleur in het glas was iedereen heel snel richting de sherry gestuurd. Kloppend in dit geval. Veel hout invloeden, maar op een manier dat de whisky wat kruidig wordt, en niet zozeer wrang. Erg enthousiaste reacties. Inmiddels gingen de gesprekken over 1000 dingen en was niet iedereen meer bezig met het zoeken van smaakjes. Een teken dat het erg gezellig was!

Brora 30, 1974-2004, 56,6%
Hier begon het echte turf-werk. Iedereen heeft als een malle allerlei Islay distilleries zitten roepen om het ‘goed te hebben’. Toen ik verklapte dat deze daar niet vandaan kwam werd het stil. Zo geturfd, en niet van Islay… Hmm…
Wat wel duidelijk werd, was dat iedereen hier toch wel voor te porren was.

Pe1, Elements of Islay, 2009, 58,7%
Hier wist TT weer snel te melden dat het wel die Port Ellen moest zijn, vooral ook vanwege het aparte flesje. In alle gevallen een overtreffende trap van de Brora. Meer sherry invloeden, meer alcohol (in de smaak, procentueel valt het mee). Toch vond, volgens mij, iedereen de Brora wel lekkerder.

Hierna was mijn planning wel afgelopen. Er is nog een rondje Bowmore rond gegaan. Daarna heb ik uit mijn kamertje nog een Karuizawa Noh 12 gepakt, omdat deze zo apart is dat je die na al dat geweld nog wel proeft. Ook de Ardbeg Supernova kwam nog even langs, om de excessen van turf te laten proeven.

Hierna werd het wat stiller en begon iedereen de effecten van alcohol toch wat te merken. Na al dat geweld hebben we met een paar man nog een lekkere Sazerac gepakt, en volgens mij is de Supernova nog een keer rond gegaan.

Nog even het schaatsen kijken en daarna naar bed. Een enorm geslaagde avond! Volgende verhuizing weer :)

Krimpscheuren

2010-02-17T08:25:00.001+01:00

Toen we ons huis kochten wisten we niet precies wat we onder de grond zouden aantreffen, omdat de kruipruimte geblokkeerd was door allerlei puin van een verbouwing van 11 of 12 jaar geleden.

Uiteindelijk, toen we de hele vloer eruit gehaald hebben bleek dat we in ons huis een soort van moeras hadden, omdat de grapjassen die hier het fundamentherstel hebben uitgevoerd het nodig vonden om alle ventilatie van het fundament dicht te purren, om balken vast te leggen die er toch al niks te zoeken hadden. Toch jammer, gezien het officieel wel professionals waren enzo.

Uiteraard hebben we dat ook aangepakt en zijn er nieuwe ventilatieschachten en –roosters geplaatst. Daarna gaat je fundament drogen. Dat lukt nu vrij aardig, gezien het al tijden niet geregend heeft (sneeuw boeit niet zo, dat blijft buiten).

Wat je dan normaalgesproken ziet bij nieuwbouw huizen, is dat stucwerk nog wel eens wil scheuren en een deur wil gaan aanlopen. Wij hebben een 60 jaar oud huis, en hier gebeurt dat nu ook. Echt te irritant. Blijkbaar droogt het goed, want we zien veel extra scheurtjes elke week, vooral rond de voordeur waar het veruit het natst was onder de vloer.

Wat houdt het in: we moeten, als het 100% droog is, waarschijnlijk laat in de lente, alles nog goed nalopen met een kwast en een roller. Naden langs gipsplaten moeten opnieuw gekit of geschilderd worden. De deur van de vestibule moet geschaafd worden, want die begint enorm aan te lopen (gisteren nog niet, vandaag wel).

Gelukkig hadden we het houtwerk nog niet geschilderd, anders zou dat ook opnieuw moeten… Mega irritant.

Play.com

2010-02-16T11:16:00.001+01:00

Play.com stelt op hun website dat ze in landen redelijk dicht bij Engeland (zoals Nederland, Duitsland, België, enz.) binnen 10 dagen bezorgen.

Normaliter, als je iets besteld duurt het ongeveer 2 tot 2,5 weken voor het binnen is, tenzij je het via PlayTrade in Amerika besteld, dan is het wel snel (ja, dat is ook vreemd).

Zelfs als je iets maanden van te voren al reserveert, en ze dus weten dat je er eentje opgestuurd wilt krijgen zodra het uit is, duurt het soms nog een week voor het überhaupt op de post gaat, laat staan dat het binnen afzienbare tijd binnen is. Mijn idee achter reserveren is dat ik het zo snel mogelijk na release binnen heb.

Vorige week kreeg ik een mailtje dat ze een cd opgestuurd hadden, die ze op voorraad hadden, en waar ik alsnog 3 of 4 dagen op verzending moest wachten.

Vandaag kwam die binnen. Ik was helemaal verbaasd, gezien dit binnen 1 week is. Wat denk je? Verkeerde CD ingepakt. Weer.

Tot nu toe heb ik er best veel besteld voor mezelf, voor Anneke of voor collega’s. 83 dingen. Gezien ze alles als losse bestelling zien telt dat snel op. 3 x is het gebeurd dat iets helemaal niet binnenkwam. 2 x is het gebeurd dat een verkeerd item opgestuurd is. Ongeveer 75 x is het gebeurd dat het er niet binnen de gestelde tijd was.

Toen ik Dragon Age bestelde (3 maanden voor release) duurde het 2 weken voor ie werd opgestuurd.

Het is dat ze zo goedkoop zijn, want voor snelle service hoef je het niet te doen.

Talisker

2010-02-15T08:29:00.001+01:00

Van de ene eiland distilleerderij (Lagavulin) naar de andere. Dit keer kwam Talisker aan de beurt. Bij de whiskykoning wel te verstaan met een paar mooie flessen ‘van weleer’ op het program.

Helaas was ik snip en snipverkouden, dus ik heb er maar matigjes van kunnen genieten, erg jammer…

Talisker Distillers Edition
Erg zacht, weinig rook. Ook worden de typische Talisker smaakjes een beetje overstemd door de finish.

Talisker 18
Dit blijft schitterend. Een prachtige volle whisky, met een zoetheid van bruine basterdsuiker, een flinke turf-neus en wat ziltigheid. De typische peper smaak van Talisker maakt het daarna mooi af.

Talisker 57 North
Deze vind ik wat te jong. Je proeft veel alcohol en veel graan. Verder smaakt het alsof hij nog een paar jaar in een vat nodig heeft.

Talisker 20, 1981, 62%
Volgens Jim Murray moet je deze proeven wil je leven compleet zijn. Daar durf ik aan te twijfelen, maar het is onmiskenbaar een fantastische whisky. En dan nog uit mijn geboortejaar ook. Ook een sherry vat, dus wat zoeter en fruitiger dan de rest, maar vele malen beter dan de Distillers Edition. Alles wat Talisker goed maakt zit hier in. Wat zoet, wat zout, turf, peper, echt enorm lekker.

Talisker 25, 1983, 54,2%
De op één na lekkerste van de avond. Ook lekker zacht, zonder dat er smaak verloren gaat. Minder fruitig dan de 20 jaar oude variant, en dus iets meer hout, maar niet overmatig.

Talisker 30, 51,9%
Deze vind ik wat over de top heen. Het is nog steeds een lekkere whisky, maar ik zou eerder voor de 25 gaan, omdat die nog wat krachtiger is. Deze begint op veel fronten een klein beetje in te leveren.

Talisker Distillery Only
Heel zilt en vissig. Flink turf, maar je proeft wel dat ie wat jonger is.

Al met al was het een erg gezellige avond met veel leuke gesprekken. Mooi wat informatie in kunnen winnen over Schotland en welke dingen daar leuk zijn om te doen. Toch handig, gezien we daar dit jaar toch nog wel naar toe willen.

Lagavulin

2010-02-10T18:44:00.001+01:00

Nadat ik afgelopen week klaar was met het na proeven van oudere flessen ben ik dit weekend eens rustig gaan zitten om mijn collectietje aan Lagavulin onder de loep te nemen.

Lagavulin is één van mijn favoriete distilleerderijen, en hoewel ze niet heel veel uitgeven vind ik het wel altijd een daverend succes.

Lagavulin 16, 2008, 43%
Een all-time favorite. Dit was een van de eerste rokerige whisky’s die ik proefde, en sindsdien staat deze nog steeds hoog op de ranglijst. De meeste whisky’s waar je mee begint evolueren weg naarmate je meer begint te ontdekken wat je smaken zijn. Deze niet.
De geur van boenwas, leer, oude rook en wat fruit komt je meteen tegemoet. Een enorm belonende whisky. Eentje om voor te gaan zitten.

Lagavulin 12, Friends of the Classic Malt, 2008, 48%
Aanzienlijk fruitiger dan de 16 jaar oude, maar dat komt door ander vatgebruik. Veel sherry tonen van de volledige fruit. Gedroogd en gekonfijt.

Lagavulin Distillers edition, 1991-2007, 43%
Dat deze op Pedro Ximenez vaten gelegen heeft proef je duidelijk. Veel meer tonen van sinasappel, rozijnen en wat kruiden die naar voren komen.

Lagavulin 21, 1981-2007, 56,5%
De overtreffende trap van de Lagavulin 16. De smaak is enorm en staat als een huis (met een openhaard, wel te verstaan). Er zit ook zeker een notensmaakje bij. Wat een geweldenaar… Een van de lekkerste dingen die ik geproefd heb. Jammer dat is niet te betalen is (ik heb ook alleen dat monster-flesje)

LG1, Elements of Islay, Specialty Drinks Ltd. 2009, 56,8%
Erg jong, dat proef je. Waarschijnlijk nog onder de 10 jaar. Door de leeftijd komen wat graantonen door, niet overdreven, maar ze zijn er zeker. De rook is ook wat meer uitgesproken. Een uitgebrande bakkerij :-)

Lagavulin 12, Limited Release, 2003, 57,8%
Vrij bloemig voor een Lagavulin. Vanille, peper, ook iets fris van het groen van een bosui ofzo. Iets in die geest. Bloemensteel (zoals dat ruikt, want ik heb het nooit geproefd)…

Een lekkere line-up al zeg ik het zelf. De 21 is veruit de lekkerste, al zitten er in dit rijtje geen whisky’s die ik iemand zou afraden. Verre van.

Nog een gave muzieksite!

2010-02-08T13:21:00.001+01:00

Zojuist heb ik weer een coole site gevonden! Het gebeurt niet vaak meer dat ik echt onder de indruk ben van een website die dingen over muziek en artiesten verteld, maar deze is toch wel heel gaaf.

Precies in mijn straatje, HD video’s van veel gave artiesten, wat wil ik nog meer!

Ik kwam er toevallig op omdat ik zat te googlen naar ‘The Tallest Man on Earth’, gezien ik hem als het goed is volgende maand ga zien in de Willem 2 in Den Bosch.

Secret Garden Video Series: The Tallest Man on Earth from hoovesontheturf on Vimeo.

Alle eer naar Hooves on the Turf! Ook Fanfarlo staat er op, en nog een hoop dat ik niet ken, dus ik heb vanavond wat te doen :-)

Oude vrienden #3

2010-02-05T15:37:00.001+01:00

Gisteren nog een avondje lekker op de bank gehangen. Het laatste seizoen van Lost is begonnen, dus ik had genoeg te doen gisteravond. Mooi om er een paar whisky’tjes bij te pakken waar je niet al te hard bij hoeft na te denken.

Bruichladdich XVII, 2007, 46%
Deze blijft hoe dan ook wat fris. Een ongebruikelijke Islay whisky, maar wel een gebruikelijke Bruichladdich. Frisse fruittonen en wat stro of gras voeren de boventoon.

Highland Park 18, 2008, 43%
De nieuwste editie van de Highland Park 18. Het knappe van deze whisky (en distilleerderij) is dat het alsnog een heel erg lekkere whisky is, terwijl ie slechter is dan beide voorgaande edities.
Warm fruit, klein beetje hout, een haardvuurtje, kruiden alles zit er eigenlijk wel in, maar dat maakt hem juist zo mooi en complex.

Longrow 14, 2004, 46%
Typische Longrow, maar een beetje ingetogen. Een niet zo spectaculaire Longrow, maar toch niet slecht. Zilt, vrij veel rook, en bloemen. Veel geurtjes die je verwacht als je een whisky drinkt in de duinen, bij de zee.

Caol Ila Unpeated 8, 2007, 64,9%
Aanvankelijk vond ik dit niks, een paar jaar geleden, maar ik ben toch wel om. Het is een geweldige whisky, die ondanks de belachelijke hoeveelheid alcohol toch nog naar behoren weet te smaken. Een soort van melk / romigheid, olieig, met veel droog gras en zoet deeg. Het mooie is dat ie echt heel veel op normale geturfde Caol Ila lijkt, en exact dezelfde smaken tentoon spreidt, behalve de rook. Mooi product

Een mooie afsluiter van het rondje ‘oude vrienden’. Volgend jaar na oud en nieuw eens kijken wat er dan weer staat!

Van sommige whisky’s is het voor mij wel weer een bewijs geweest dat ik ze zeker eerst moet proeven voor ik iets van dat merk koop, maar ik ben wel erg geinteresseerd geraakt in de nieuwere Unpeated versies!

Oude vrienden #2

2010-02-04T09:46:00.001+01:00

Gisteren, net als eergisteren, toch maar weer een paar oude flessen uit de kast getrokken. Soms herontdek je nog wat, en je besluit dat andere flessen eigenlijk weg kunnen.

Talisker 10, 45,8%, 2008
De geur van een rustig kampvuur komt je tegemoed. Ergens ruikt en smaakt de whisky vervolgens naar deeg, en zoet geel fruit (boterhammen met abrikozen jam?)

Bunnahabhain 12, 40%, 2007
De lucht van vers brood komt je tegemoed, met een vleugje van iets fris, kokos ofzo. De smaak is erg waterig en dun, maar wel veel graan en wat zoetig deeg. Ook proef je fris fruit, zoals appels.

Macallan Elegancia 12, 40%, 2008
Of deze is helemaal kapot, of ik heb het nooit eerder gemerkt, want ik kan me niet onttrekken aan de sterke Grappa geur die me aanvalt. Het duurt heel lang voor je wat anders gaat ruiken dan Grappa of terpentine. Weg ermee…

Springbank 10, 46%, oude beige label, 2007
De typische geurtjes en smaakjes van Springbank zitten hier wel in. Zilt, graan, klein beetje rook, vanille en iets van anijs denk ik ook op te merken. Helemaal niet verkeerd.

Nikka Taketsuru 17, Pure Malt, 43%, 2007
Dit is nog steeds erg mooi. Beetje rook, veel gedroogd fruit, mooi klein beetje hout en wat graan. Ondanks dat deze al bijna 3 jaar in de kast staat is hier nog echt niks mis mee…

Al met al een vermakelijk avondje. Als de kat van huis is (in dit geval waren Anneke en Kikker er allebei niet)…

Binnenkort nog een paar van lang geleden, maar dan niet meer uit het 30 euro project. Daar kwam tenslotte bijna alles behalve die Nikka nog uit.

Toch twijfelen over Twitter

2010-02-03T09:42:00.001+01:00

Nee, ik vind het geen goed systeem ineens. Sterker nog, mijn afkeer ervan is zo mogelijk nog groter geworden.

Het enige nadeel van mijn standpunt is dat er enorm veel bedrijven en interessante personen niet (meer) bloggen, maar wel twitteren.

De halve whisky industrie zit tegenwoordig op Twitter en dat maakt het toch wel interessant om te volgen.

Vooralsnog zit er sterk aan te denken om een accountje aan te maken en puur en alleen dingen te volgen. Informatie verzamelen zeg maar…

Oude vrienden

2010-02-03T08:24:00.001+01:00

Gisteravond heb ik weer eens wat oude vrienden uit de kast getrokken om te proeven hoe mijn smaak veranderd/geevolueerd is.

Het zag er als volgt uit:

Signatory Rosebank 1989-1999, 43% (dit is een gok, ik ben vergeten het te noteren)
De geur van roggebrood met boter, of een ander zoet brood komt je meteen tegemoet. Het bedekt de typische Rosebank geurtjes en smaken die ik eigenlijk verwachtte. De kleur is afwezig. Wanneer het in je glas zit moet je ruiken of het geen water is. Nagenoeg geen finish. Erg zwak.

Glenfiddich 12 40%
Dit vond ik vroeger het summum van lekkere drank. Toen heb ik eens een fles gekocht na er maanden over nagedacht te hebben. 30 euro voor 1 fles drank. Poepoe. Al met een ‘ronde’ whisky. Oftewel, geen uitgesproken smaak, er zit wat bloemigheid, fruit, graan en hout in, maar er is niks te vinden om deze nog eens terug te pakken.

Miltonduff 7 (Battlehill) 43%
Hier begin je al wat meer karakter te proeven met wat meer fruit en kruiden smaken. Beviel me eigenlijk best, zo’n whisky’tje. Helemaal als ik terugdenk dat deze maar 22 euro kostte. Niks mis mee, voor die prijs.

Old Pulteny 12 40%
Deze is om de een of andere reden nog niet op, terwijl het eigenlijk best een lekkere whisky is. Een mooie om de avond mee te beginnen eigenlijk, want hij is niet heel sterk van smaak. Wel zitten de smaken erin die je verwacht. Wat zilt, wat fruit, beetje hout en kruiden. Een mooie, doch eenvoudige, highlander. Voor rond de 30 euro een heel mooi flesje.

Glengoyne 12 Cask Strength 57,1%
Een lekkere typische Glengoyne. Licht qua smaak (geen rook, of iets in die richting), met mooie volle sherry tonen. Veel zomerfruit zoals perziken en abrikozen. Beetje graan, maar niks wat er niet in hoort. Ook best OK.

Ik moet zeggen, sommigen zijn nog best aardig. De whisky werd beter naarmate ik het einde van het lijstje naderde.

Ik geloof alleen niet dat ik deze flessen zo snel leeg zal maken, op de eerste en de laatste na (daar zitten misschien nog 2 glaasjes in, dan is het echt gedaan). Maar dan kan ik weer een beetje plaats maken voor wat anders, zoals de in aantocht zijnde Karuizawa Noh 1976 32 jaar…

Zin an!

Diepe zucht

2010-02-02T16:15:00.001+01:00

In onze douche hier zit een redelijk moderne thermostaatkraan. Nu ben ik iemand van de oude stempel en heb liever een mengkraan, maar dat doet er verder niet toe. Het ding is sowieso of helemaal ontregeld, of simpelweg kapot.

Afgelopen weekend in een soort 3 minuten durende opwelling van klusdrang hebben Anneke en ik een nieuwe kraan gekocht. Het allergoedkoopste ding wat we konden vinden bij de locale doet-het-zelf detailist. Dit omdat we over een paar jaar toch de hele badkamer op zijn kop willen zetten.

Zojuist leek het me praktisch om, nog voor het donker, die kraan te monteren, zodat we weer lekker warm kunnen douchen, ipv lauw. De kraan eraf halen is allemaal geen probleem. Het water afsluiten had ik zelfs aan gedacht (net echt).

Uiteraard bleek dat de leidingen in de douche uit het jaar ‘Kruik’ zijn en past het verloopstukje wat bij je kraan zit niet. Gelukkig zat er een kraan op, dus zaten er ook reeds verloopstukjes gemonteerd. Dus de ouwe meuk er maar terug op gedraaid. Stap 2: de kraan. En dit is waar de schoen begon te wringen, of eigenlijk de kraan. Geen 15 centimeter, maar 14 en een beetje. Allemaal niet zo erg, wanneer je met de verloopstukjes, die in S-vorm zijn, dat op kan vangen. Nu wil het feit dat die al op de breedste mogelijkheid stonden. Oftewel, geen passende kraan.

Enorm vermoeiend. Ik had me al helemaal verheugd op een ECHTE warme douche, die zo heet is dat het nét geen pijn doet. Maar helaas, pindakaas (dommage, pinda-frommage / too bad, sandwich spread).

Meer whisky

2010-02-01T10:08:00.001+01:00

Gisterenmiddag was de voorproeverij om de nieuwe clubbotteling van de Usquebaugh Society te selecteren. Na een lange aanloop daarnaartoe wist ik op het moment dat de zeer gelimiteerde inschrijvingsperiode begon nog niet eens of ik mee wilde doen, maar toch uiteindelijk maar geprobeerd om in te schrijven.

Ik was blijkbaar de allerlaatste met mijn inschrijving, maar kon toch nog mee doen. Gelukkig.

Eerst een paar mensen opgepikt zodat ik niet het hele stuk alleen hoefde te rijden, en zodat anderen niet met de trein naar Nunspeet (of all places) hoefde te reizen.

In de auto begon voor mijn bijrijders reeds een kleine proeverij met een zeer goed ruikende Hazelburn 8.

Aangekomen in Nunspeet was er eerst tijd om flink te ouwehoeren. Voor mij was het de eerste bijeenkomst met clubleden, dus ik kon na 3 jaar actief ‘forummen’ eindelijk wat gezichten plakken bij de namen op het forum. Erg vermakelijk om die mensen allemaal eens in het echt te zien. Zeker voor herhaling vatbaar.

Na een half uur begon de opwarmronde van de tasting met 3 whisky’s. Blind geproefd dus je hebt geen idee van wat je allemaal gaat drinken. Uiteindelijk was niemand echt enorm positief over hetgeen geschonken werd, maar vond iedereen het ‘gemiddelde’ whisky’s.

Na een korte pauze begon de echte proeverij met wederom 3 whisky’s waaruit uiteindelijk de nieuwe clubbotteling zou komen.

Heel leuk om op deze manier, zonder dat je van te voren ook maar enige informatie hebt over wat je gaat drinken, te bepalen wat je lekker vind en wat niet, en voornamelijk ook het waarom daarvan.

Naderhand nog even in de Heerenkamer van hotel Veldenbos gewacht op de uitslag.

De eerste opwarmronde bestond uit de oude Clubbotteling (BenRiach Sauternes finish), de huidige Springbank 10 ‘100 proof’ en de Longrow CV.

De Longrow CV vind ik normaal een heel plezierige dram, omdat ik weet dat het een redelijk recht-toe recht-aan rokerige whisky is, zonder al te veel diepgang. Nu, omdat je blind proeft ga je zoeken naar andere dingen en dan komt ie aanzienlijk minder uit de bus.

De whisky voor de club botteling is uiteindelijk een lekkere 10 jaar oude Springbank geworden, welke beter uit de bus kwam dan andere whisky’s van dezelfde distilleerderij.

Voor de taxi-dienst heb ik van mijn passagiers nog een paar lekkere samples gekregen van leuke whisky’s. Fulco en Sandor, bedankt!

30 jaar oude whisky’s

2010-01-30T18:07:00.001+01:00

Gisteren was er weer een ‘recessie tasting’ bij de Whiskykoning in Den Bosch. Ditmaal met 6 30 jaar oude whisky’s.

Een recessie tasting wil in dit geval zoveel zeggen dat de beste man wat exclusievere proeverijen organiseert met open inschrijving. Normaal waren die altijd alleen op verzoek en moest je zelf met een groep komen.

De line-up was als volgt:

Famous Grouse 30 Blended Malt 43%
Glengoyne 30 43%
Macallan 30 Fine Oak 43%
Springbank 30 Millennium Collection 46%
Brora 30 2007 55,7%
Port Ellen 9th Edition 2009 57,7%

Een paar van deze whisky’s kende ik al, maar dat is natuurlijk geen reden om zulk lekkers te laten staan :)

De Springbank vond ik veruit de lekkerste, maar dat mag ook wel met een prijskaartje van 673 euro voor een flesje. De Brora was een goede 2e, en in tegenstelling tot een aantal Port Ellen whisky’s vond ik deze ook erg lekker. Ik heb een paar andere uit de officiële reeks op (waar dit er ook 1 van is) die me tegen vielen.

De Famous Grouse is lekker, maar niet spectaculair. Veel tropisch fruit is wat je proeft, maar veel meer als dat heeft ie niet te bieden.

De Glengoyne was erg mooi. Veel fruit en complexheid (is dat een woord?). Niet zo overdreven gesherried als de 21 jaar oude van een paar jaar geleden.

De Macallan Fine Oak vind ik niet zo’n spectaculaire serie. De oudere met alleen sherry vaten ben ik enthousiaster over. Desalniettemin is dit een erg smakelijke whisky, maar wel een met een veel te hoog prijskaartje. De 25 vind ik ook lekkerder uit deze serie.

De Springbank had een aparte geur van anijs, zilt en hout. Die anijs had ik nog nooit zo expliciet geroken in een whisky, maar ik kan niet zeggen dat ik het vies vind. Wat een geweldige whisky. Onmeetbare diepgang!

De Brora heeft, zoals Brora betaamd, een flinke stal-lucht. Echt een boeren whisky, met veel turf, hout, gras en bloemen tonen. En natte beesten. Ook wat fruit, maar niet zo uitgesproken. Echt enorm lekker.

De Port Ellen was apart. Een hele zachte neus, maar een goede en onverwachte smaak explosie. De alcohol komt wel hard aan, die is wat minder geraffineerd dan bij de Brora.

Al met al heb ik erg genoten, en wat ik ook leuk vind is dat ik bij de whiskykoning steeds dezelfde mensen tegen kom, dus gezien je elkaar een beetje leert kennen gaan de gesprekken ook ergens over. Dus, een erg vermakelijke avond!

Binnenkort nog de tasting met een aantal Taliskers op een rijtje. Eens kijken waar daar de top in zit :-)

Insprirerend

2010-01-27T11:18:00.001+01:00

Mijn collega Paul kwam vanmorgen met het onderstaande filmpje over een frisdrankwinkel in Los Angeles. De beste man die het runt is weg van alles met bubbels, maar dan op een hele leuke manier met allemaal kleine merken.

Ik vind zulke specialisten altijd vrij inspirerend, omdat ze een klein bedrijf kunnen runnen, op de manier die zij leuk vinden zonder concessies te doen aan de grote merken.

Gelukkig zit zoiets niet bij mij in de buurt, want zoals Anneke iedereen in den treure kan vertellen ben ik een enorm fan van alles wat een speciaalzaak is zonder het bij een keten zit.

Sylvester strips, Whiskykoning, Freek van Dorsten, High Fidelity (toen ze nog in Den Bosch zaten). De enige speciaalzaak in Den Bosch aangesloten bij een keten was Simon Levelt, maar dat was voornamelijk omdat het de enige optie was, voor goeie versgemalen koffie.

Filmpje:

Soppende poes

2010-01-25T09:04:00.001+01:00

Anneke gooide bij het schoonmaken van de schuur gisteren per ongeluk een lading afwasmiddel over Kikker heen. Vet grappig als dat schoongemaakt moet worden. Schrobben + afwasmiddel + vacht = schuim.

Verder dit weekend veel kleine klussen gedaan. Gisteren de schuur opgeruimd. 2 kruiwagens vol oud papier weggebracht. Lege flessen van 3,5 maanden weggebracht. Administratie bijgewerkt.

Zaterdag met een gehuurde bus naar Eethen geweest om wat meubels op te halen. We hebben nu een grote(re) kast in de woonkamer, dus kunnen we het dressoir wat er stond weg doen. Die paste niet meer bij de inrichting die we voor ogen hebben. Ook een vriezer en droger opgehaald bij ma. Erg handig, vooral omdat de gezamenlijke prijs van dat alles dus niet hoger is dan het huren van die bus, en een aantal uur rijden en sjouwen.

Zaterdagavond ook nog naar het openingsfeest van De Groote Weiver geweest. Paar bandjes gekeken, met wisselend enthousiasme. Te veel bier gedronken, met veel mensen gepraat die amper ken, maar dat was wel zo gezellig.

Interactive Blog

2010-01-22T14:13:00.001+01:00

Vanaf afgelopen maandag heeft het bedrijf waar ik werk, Interactive Studios, een bedrijfs-blog.

Op dit blog zullen we vooral dingen zetten die, volgens ons, ook interessant zijn voor de buitenwereld, zoals je er ook kan lezen.

Muzieksites

2010-01-21T14:32:00.001+01:00

Ik heb de laatste paar jaar een paar keer gehoord dat mensen geen bal kennen van de muziek die ik leuk vind. Dat is niet per zozeer iets om trots op te zijn, maar ik vind het wel leuk dat ik wat dat betreft niet heel erg in de middenmoot val.

Geen Hitzone 328 met 17e Lady Gaga single van dit jaar voor mij.

Waar vind ik muziek die ik leuk vind? Waar vind ik dingen die ik niet ken zonder dat het helemaal mijn smaak niet is? Internet natuurlijk. Ik zit toch de hele dag achter de computer, dan kan ik er maar beter iets mee opschieten ook.

Niet dat ik MySpace en Youtube af zit te struinen naar onontdekte Esmee Denters clones en andere zangertjes en zangeresjes die een platencontract krijgen omdat ze een covertje kunnen blèren.

Wat ik wel interessant vind om te doen is een aantal goede muzieksites monitoren en daar dingen luisteren. Er zijn, voornamelijk uit de USA, veel sites die ‘nieuwe’ muziek ten gehore brengen. Die sites zijn vaak gelieerd aan een radiostation, een tijdschrift of een ander medium.

Welke sites vind ik interessant:

www.daytrotter.com
Elke werkdag staat hier een nieuwe live set op van een artiets uit de ‘indie’ scene op. Soms is het heel gaaf, soms is het erg belabberd, maar dat zal aan mijn smaak liggen.
www.npr.org/music
NPR is een publieke radiozender uit de USA die over veel soorten muziek rapporteren. Elke maandag zenden ze ‘All Songs Considered’ uit. Een erg leuk radioprogramma van 3 kwartier met leuke nieuwe muziek, vaak ver voor het officieel uit komt. Op woensdag is de podcast van dit programma beschikbaar.
pitchfork.com
Obscure albumreviews, van bands die ik vaak nog niet ken. Ze zijn erg kritisch, dus een erg hoog cijfer gebeurt niet vaak, tenzij ze het uitzonderlijk goed vinden.
www.kindamuzik.net
Een online Nederlands muziekmagazine, met veel concertverslagen, album reviews en andere interessante informatie.
www.abc.net.au/triplej
De 3FM van Australie. Nog een nasleep van het back-packen daar, maar ik blijf het een leuk station vinden. Heel af en toe tune ik nog in met online radio, maar dan zit je altijd naar het nachtprogramma te luisteren. De jaarlijkse Hottest 100 is altijd erg leuk en de allergrootste jaarlijst op song-basis van liedjes die ook dat jaar zijn uitgekomen. Ook zoeken ze veel naar nieuw Australisch talent, wat vaak verrassende acts opleverd.
gorillavsbear.blogspot.com/
Deze heb ik leren kennen in Amerika, omdat de man achter Gorilla vs Bear op Sirius XM (satelliet radio) elke week mp3tjes komt laten horen van dingen die hij gevonden heeft, Blogradio genaamd. Erg leuk, erg veel onbekende obscure dingen waar je verder nooit meer iets van hoort. Wel erg verrassend.

Er zijn er nog wel een paar meer, maar dit zijn sites waar ik elke dag wel een keer op kijk.

Uiteraard zijn er dan nog de nieuwe albums van bekende artiesten, maar bijna al die groepen hebben nieuwsbrieven op hun sites staan, en anders heeft hun platenmaatschappij ze wel. Lekker vroeg bestellen, mooi de gelimiteerde editie oppakken, en bij levering min of meer direct in de kast, omdat je de mp3’s toch al een week of wat hebt :-S

Voor veel nieuwe releases: MetaCritic (niet altijd up to date, met Europese datums, maar erg praktisch).