Play.com
Play.com stelt op hun website dat ze in landen redelijk dicht bij Engeland (zoals Nederland, Duitsland, België, enz.) binnen 10 dagen bezorgen.
Normaliter, als je iets besteld duurt het ongeveer 2 tot 2,5 weken voor het binnen is, tenzij je het via PlayTrade in Amerika besteld, dan is het wel snel (ja, dat is ook vreemd).
Zelfs als je iets maanden van te voren al reserveert, en ze dus weten dat je er eentje opgestuurd wilt krijgen zodra het uit is, duurt het soms nog een week voor het überhaupt op de post gaat, laat staan dat het binnen afzienbare tijd binnen is. Mijn idee achter reserveren is dat ik het zo snel mogelijk na release binnen heb.
Vorige week kreeg ik een mailtje dat ze een cd opgestuurd hadden, die ze op voorraad hadden, en waar ik alsnog 3 of 4 dagen op verzending moest wachten.
Vandaag kwam die binnen. Ik was helemaal verbaasd, gezien dit binnen 1 week is. Wat denk je? Verkeerde CD ingepakt. Weer.
Tot nu toe heb ik er best veel besteld voor mezelf, voor Anneke of voor collega’s. 83 dingen. Gezien ze alles als losse bestelling zien telt dat snel op. 3 x is het gebeurd dat iets helemaal niet binnenkwam. 2 x is het gebeurd dat een verkeerd item opgestuurd is. Ongeveer 75 x is het gebeurd dat het er niet binnen de gestelde tijd was.
Toen ik Dragon Age bestelde (3 maanden voor release) duurde het 2 weken voor ie werd opgestuurd.
Het is dat ze zo goedkoop zijn, want voor snelle service hoef je het niet te doen.
Labels: music






























Buiten hen zijn er dan nog Rammstein, Marilyn Manson, Placebo, Morrissey, Bob Dylan, en waarschijnlijk nog wel een paar anderen waar ik normaal wel over te spreken ben, maar dit keer viel het tegen. Misschien ben ik voor een aantal van de bovengenoemde inmiddels zo’n ouwe zak geworden dat ‘ik leuk vind wat ze vroeger maakten’ en niet met hun band-evolutie mee ga. Dat geldt zeker voor Placebo, Rammstein, Muse en Marilyn Manson.
Pearl Jam vond ik te vrolijk en inhoudsloos, Bob Dylan klonk nergens naar, Rammstein, Placebo en Manson deden simpel weg meer van hetzelfde en de nieuwe platen voegen niks toe aan het oeuvre. Morrissey was ik dit jaar eigenlijk wel helemaal klaar mee. Grootste tegenvaller vond ik toch wel de cd van Muse.
Tot de eerste geluiden lekten keek ik daar best naar uit, maar dat is helemaal over. Wat een overdreven kermis-bombast. Het is meer een space opera zoals die in de jaren 80 wel eens uitgebracht werden, met bizarre structuren, veel te veel kabaal en eigenlijk geen inhoud. Jammer.




















