Nick Cave & Warren Ellis – The Road

De laatste soundtrack van Nick Cave en Warren Ellis is voor de film The Road, gebaseerd op het boek van Cormac McCarthy (ook van ‘No Country for Old Men’).

Deze soundtrack werd min of meer aangekondigd door de verzamelaar van de muzikanten genaamd White Lunar, welke eind vorig jaar uitgebracht is. In traditie van The Proposition en The Assassination of Jesse James past de muziek van het duo het beste bij films over desolate plaatsen en dat wordt in deze soundtrack ook weer duidelijk.

Ik moet bekennen dat ik de muziek op zich niet zo vermakelijk vind als ik de vorige soundtracks vond, gezien het een wat eentoniger geheel vormt dan ik gewend ben. Echter, wat wel erg knap is, is dat ze de geest van het verhaal enorm goed hebben weten te vangen. Als ik aan het verhaal denk en dan de muziek beluister vind ik het een schot in de roos.

Het is een instrumentaal geheel, zonder vocalen, waarbij piano en viool de hoofdmoot voeren, met af en toe een elektrisch uitstapje naar een gitaar. Dit komt dan overeen met de scenes met meer actie dan de rest. Het is een ingetogen album, met veel dramatiek en ook rust. Erg goed voor op de achtergrond, maar om het actief te luisteren is wat lastiger door het enigszins monotone thema.

Blaudzun – Seadrift Soundmachine

Na deze enorm bebrilde man gezien te hebben bij De Wereld Draait Door was ik, in tegenstelling tot het gros van de optredens daar, er wel gecharmeerd van.

Hij probeert een beetje teveel aan het populaire imago van nerdy indie singer-songwriters te voldoen door echt met een soort van diepzeeduikbril te gaan lopen, maar goed.

Het is een Nederlander die mooie liedjes zingt in het Engels. Dat gebeurt niet vaak genoeg al zeg ik het zelf. Vaak vind ik het accent onoverkomelijk en zo HAVO-3. Er zijn de laatste tijd maar weinig Nederlandse artiesten die ik echt goed vindt, al beloofd het wel te beteren met DeWolff, Moss en nog wat anderen.

Blaudzun is naar een redelijk onbekende wielrenner genoemd. Niet dat er verder enige connectie is, maar het is handig tijdens interviews lijkt me.

De liedjes zijn somber qua intonatie, maar de teksten zijn niet bijzonder zwaarmoedig. De nummers zijn erg goed georkestreerd, wat erin resulteert dat het allemaal heel groots en zwaar klinkt. Niet ten nadele gelukkig. Het is een erg aangename cd waar ik steeds weer naar teruggrijp, zo halverwege de middag. De stem van Johannes Sigmond ligt goed in het gehoor en komt sterk over.

Al met al een erg aangename cd met uitschieters in Sunshine Parade en Quiet German Girls. Erg mooi!

Black Box Revelation – Live in Paradiso 01-03-10

Gisteren ben ik samen met Anneke naar Black Box Revelation geweest in Paradiso. Paradiso is een van de weinige concertzalen die zo sympathiek zijn om de tijden bekend te maken waarop de hoofd-act begint, zodat je het voorprogramma kan overslaan. Heerlijk.

Na een kwartiertje wachten (we waren wel op tijd natuurlijk) begonnen ze vrij kalmpjes, voor zover dat kan met Garage Rock, met een paar liedjes van het nieuwe album. Na een nummer of 3 begon het pas enorm te knallen. Een aantal wat makkelijker in het gehoor liggende nummers van het nieuwe album, de zogenaamde meezingers. Ook deden ze de populairdere nummers van het vorige album.

Wat erg leuk om te zien was, was dat vooral de drummer het enorm naar zijn zin had. De zanger ook, maar minder uitbundig dan de drummer.

Vooral de singles die ze speelden konden op een enthousiaste reactie van het publiek rekenen. Al met al, waarschijnlijk ook omdat er na BBR nog een ander optreden was in de kleine zaal duurde het niet al te lang, maar was het wel een ‘action packed’ uur, continue op 105 tot 110 decibel.

Erg leuk, hopelijk komen ze op het nu al uitverkochte Lowlands.

Angus & Julia Stone – And the Boys

Een EP die eind vorig jaar uitgebracht is om het wachten op het nieuwe album wat te veraangenamen. Slechts drie liedjes, waarvan er 2 gezongen worden door Julia, en één door Angus.

Nu moet ik toegeven dat ik een hekel heb aan de stem van Angus, dus 1 van de 3 liedjes sla ik eigenlijk bij voorbaat al over. Hij heeft vaak een verschrikkelijk huilerige zeur stem, en het is voor mij in ieder geval te irritant om naar te luisteren. Vorig jaar kwam zijn solo album uit, en hoewel de muziek best aardig in elkaar zit kan ik er gewoon niet naar luisteren. Soms zingt ie wat minder droevig en dan is het goed te doen, maar daar is het de muziek meestal niet naar.

Julia daarentegen heeft een stem die iets lager, maar qua intonatie vergelijkbaar is met die van Joanna Newsom, en dat vind ik dan wel weer aangenaam. Zij neemt gelukkig het merendeel van de zang voor haar rekening.

Het nummer ‘And the Boys’ en de afsluiter ‘Take you away’ vind ik erg geslaagde nummers en komen een stuk sterker over dan het vorige werk van het broer en zus duo. Betere productie en wat beter gebruik van instrumenten.

De liedjes van de EP staan online op de website van Angus & Julia Stone.

Het is en blijft moderne folk, maar daar hou ik van, dus dat kan ik niet als negatief punt aandragen. Op 5 mei staan ze in Paradiso, dat wordt de derde keer dat ik ze ga zien, en ik kijk er erg naar uit om ze het nieuwe materiaal live te horen spelen.

Joanna Newsom – Have one on me

Binnenkort komt in Europa (een week na de release in de USA) het nieuwe album van Joanna Newsom uit. Op de website van NPR is het album momenteel in zijn geheel te beluisteren.

Uiteraard heb ik dit een paar keer gedaan en ik moet zeggen dat ik verwachtte dat ik 3 cd's wat te lang zou vinden van haar stem en de harp, maar het valt alles mee. Sterker nog, ik vind het album nog beter dan het vorige (Ys – 2006).

Het is niet zo dat ik snel alle drie de cd's achter elkaar zal draaien, maar het is wel gevarieerd genoeg om interessant te blijven. Er wordt iets meer gebruik gemaakt van andere instrumenten dan ik verwacht had, maar dat zorgt voor net iets meer afwisseling dan op Ys (5 nummers van gemiddeld 10 minuten met nagenoeg alleen zang en harp).

Ook nu is de gemiddelde lengte van een liedje behoorlijk langer dan je gewend bent van de radio. Niet dat dat erg is, want vaak zijn de bijna hypnotiserende 9 minuten van bijvoorbeeld Kingfisher voorbij voor je er erg in hebt.